Alpe D’Huzes 2012 – door Ton van der Steen

Maandag 4 juni:

Na de laatste drie weken overwegend in bed gelegen te hebben in verband met een griep en koorts was het op maandag 4 juni dan eindelijk zo ver. Nog vol van de herinneringen van afgelopen donderdag, 31 mei, van de tour d’adieu de SoZaWe. Als die rondrit langs de werkpleinen een graadmeter is voor de komende week, dan staan er nog mooie dingen te gebeuren.

 

FAMILY: Arial; FONT-SIZE: 10pt”>Om 05.00 uur gaat de wekker en dat betekent opstaan, want vandaag begint de reis naar

Alpe d’Huez. De laatste spullen gepakt en de auto volgeladen met de fiets en de overige spullen voor de komende week.

Rond 06.30 uur aangekomen bij Utrecht Lunetten, alwaar de bus al gereed staat. Collega’s van
het eigen team en van de teams van Utrecht, Amsterdam en Wigo4it zijn al bezig met het volladen van de bus met fietsen, koffers en tassen. Dit is de laatste keer dat ik over 4 teams spreek want al snel komt het gevoel dat we als 1 team onderweg zijn om één doel te bereiken, het team wigo4higher.

De weg naar Alpe d’Huez gaat niet gemakkelijk. Bij Antwerpen hebben we ongeveer anderhalf uur stilgestaan vanwege de files. Om een lang verhaal kort te maken, komen we uiteindelijk ’s avonds om 23.45 uur aan bij het hotel Hermitage boven op de Alpe d’Huez.

Bovenop de berg heeft chauffeur Ben nog een geruststellende mededeling. Hij is blij dat alles goed gegaan is, want het is voor hem de eerste keer geweest om een dergelijke berg op te rijden met een bus.

Na het pakken van de koffers en de ontvangst van de kamersleutels gaat iedereen snel naar bed na een vermoeiende dag. De volgende dag zullen de fietsen uit de bus gehaald worden.

 

Dinsdag 5 juni:

Gelukkig gaat de wekker vandaag iets later af dan de vorige dag. Rond 07.30 uur hebben we afgesproken om te ontbijten. Mijn kamergenoot Henk is nog niet helemaal wakker en besluit later te komen. Beneden aangekomen zijn er al veel ploeggenoten aanwezig op het ontbijt.

De eigenaar blijkt de eigenaar niet te zijn, maar een Engelsman die het hotel voor een week heeft gehuurd van de eigenaar. Ons maakt het eigenlijk allemaal niet zo veel uit, als we kunnen slapen en eten. Na een goed ontbijt variërend van 1 tot 4 gangen per persoon, gaan we de fietsen uit de bus halen.

Er is veel behoefte om een stukje te fietsen. De lengte van de fietstocht verschilt nog wel per deelnemer. Er zijn fietsers, die helemaal naar beneden willen en omhoog willen rijden.

Een groter aantal wil afdalen tot bocht 5 en vanaf daar weer naar boven rijden, en er zijn fietsers die alleen maar in het dorp boven op de berg rond willen rijden. Het voordeel van een dergelijk grote groep is, dat aan bijna iedere wens voldaan kan worden. Zelf heb ik geen behoefte om te fietsen, want ik ben weer met koorts wakker geworden. Ik zie de volgende dag al de mist ingaan.

De teamcaptains hebben nog een andere taak. De startnummers zijn nog niet aanwezig, en de tenues van sommige fietsers zijn nog niet compleet. Het ophalen van deze spullen moet echter onderaan de berg gebeuren. Gelukkig is er een auto aanwezig om de teamcaptains te vervoeren.

Samen met een aantal teamleden gaan we de omgeving verkennen en even kijken in het Palais des Sports. Hier is nog de mogelijkheid om fiets- en loopkleding te kopen. Zelf heb ik bedacht dat ik de volgende dag maar lopend naar boven ga. Dat is gezien de koorts misschien beter te doen als fietsen.

Ik koop een liftpas, want de lopers mogen niet de berg afdalen, maar worden met auto’s en liften naar beneden vervoerd. Teruggekomen in het hotel gaan we toch nog een stukje fietsen. Ik besluit mee te gaan, want na de 4de paracetamol voel ik me toch een beetje beter.

Met Henk, Petra, Monieke en Monique fietsen we in de buurt van het hotel en Alpe d’Huez.

Na een klein uurtje gaan Petra en Monique terug naar het hotel. Henk en Monieke hebben al eerder een langere route genomen. Ik voel me op dat moment zo goed, dat ik er nog een extra lusje achteraan plak. Ik kom na anderhalf uur met een voldaan gevoel terug bij het hotel en besluit de volgende dag toch met de fiets te gaan.

Rond 15.15 uur worden we verwacht voor de groepsfoto van Alpe d’Huzes. Deze groepsfoto wordt op de plek van de finish genomen en het is een drukte van jewelste. Gelukkig vinden we een plekje vooraan de menigte. Het is alleen niet duidelijk of we nu wel zichtbaar zijn op de foto.

Vooraf en achteraf maken we ook nog teamfoto’s van ons eigen team. Op de verschillende links onderaan dit bericht zijn de foto’s te zien.

 


Teruggekomen in het hotel zijn de vrijwilligers al bezig met het voorbereiden van de barbecue.

Ron Blaauw heeft hiervoor gezorgd. Onder het genot van een drankje en een hapje en genietend van het mooie weer wordt de dag van morgen nog doorgesproken.

De weersvoorspellingen lopen uiteen. Bij de ene voorspelling is er alleen ’s morgens een bui. Bij de andere voorspelling gaat het de hele dag regenen, en bij weer een andere voorspelling valt er

’s middags een bui. Bij geen enkele voorspelling zal het hetzelfde weer zijn als vandaag, maar dit is maar beter ook als je moet fietsen naar boven.

Na het eten gaan we naar het palais des sports voor de inspiratiecessie. Het palais is echter al geheel gevuld met andere deelnemers en we wijken uit naar de witte tent naast het palais du sports.

Vrijwilligers zijn hier nog aan het eten als de bijeenkomst begint. De persoonlijke verhalen zorgen ervoor dat ik toch met een ander gevoel de tent verlaat, als dat ik hem ben binnengekomen.

Buiten aangekomen zie ik dat ik niet de enige ben waarbij dat is gebeurd. Morgen gaat het niet om mij, maar gaat het om alle mensen die met die vreselijke ziekte te maken hebben.

Teruggekomen in het hotel nog een drankje en een korte overpeinzing.

Het wordt voor de meeste deelnemers niet al te laat. De volgende dag gaat het spektakel beginnen.

 

 

Woensdag 6 juni:

Vandaag is het eindelijk zo ver. Rond 07.00 uur gaat de wekker en de eerste blik is naar buiten. Het is dikbewolkt, maar nog wel droog. Snel aankleden en naar beneden voor het ontbijt.

Daar aangekomen zie ik strakke gezichten. Iedereen is in gedachten met of de beklimming of de afdaling van de alp bezig. Over het algemeen heeft iedereen niet goed geslapen. Er wordt niet veel gesproken tijdens het ontbijt.

Ook vandaag varieert het aantal gangen weer van 1 tot 4. De een krijgt geen hap door de keel van de zenuwen en de ander is vooral bezig met het stapelen van voedsel voor de beklimmingen.

Vandaag zijn de teams wigo4higher3, Wigo4higher5 en wigo4higher6 aan de beurt.

Rond 08.45 uur zijn de meesten met fiets aanwezig om aan de gezamenlijke afdaling te beginnen. Bij het vertrek van het hotel vallen de eerste druppels naar benden. Aangekomen bij de gemeenschappelijke vertrekplaats voor de afdaling regent het al harder. Deze omstandigheden maken het afdalen niet eenvoudiger, en persoonlijk zie ik er als een berg tegenop. Het voordeel is wel dat we na afloop niet meer naar beneden hoeven. Onderweg naar beneden komt het echt met bakken uit de hemel. Mijn grootste angst wordt waarheid, want vlak voor bocht 10 klapt mijn voorband.

Ik kom gelukkig zonder letsel tot stilstand bij een paarse caravan. Deze wordt bemand door 6 jonge gasten uit de buurt van Oldenzaal. Nat en koud ga ik mijn voorband eraf halen en vervang de binnenband. Tot zover gaat alles goed. De buitenband er weer omheen gelegd en nu hoef ik alleen nog maar de band op te pompen. Tot mijn schrik is de nippel verdwenen die ik nodig heb om mijn band op te pompen. Daar sta je dan halverwege de berg met een niet op te pompen voorband.

De jongens uit Oldenzaal vliegen alle kanten op om bij de buren te informeren of daar een pomp aanwezig is. Zonder resultaat komen ze terug. Dan moet je maar een fietser aanhouden, zeggen ze.

De dalende fietsers hebben zo’n snelheid dat stoppen op het laatste moment geen optie is.

De stijgende fietsers kunnen dat wel doen. Bij de tweede fietser hebben we succes. Hij heeft een pomp waarbij een nippel niet nodig is. Vanwege het slechte weer wil hij niet te lang stilstaan en zegt dat hij de pomp bij de afdaling wel weer komt ophalen.

Dankbaar voor de hulp van zowel de fietser als de jongens uit Oldenzaal, pomp ik de band op en vervolg mijn weg naar beneden. De band is niet helemaal hard en ik rij zenuwachtig verder naar beneden. Twee bochten verder zie ik een voetpomp liggen bij een andere caravan. Ik stop en ik wordt vervolgens geholpen met het oppompen van mijn voorband. Voor de rest gaat de afdaling goed. Opgelucht aangekomen in Le Bourg D’Osians volg ik de andere fietsers naar de startplek. Ik sta bijna helemaal achteraan en zie niemand meer van mijn team. Ik besluit zachtjes langs de wachtende fietsers te rijden op zoek naar teamgenoten. Na een tijdje vind ik er een aantal en sluit me bij hun aan. Het wachten op de start gaat beginnen, het is 09.45 uur.

Het duurt nog even voordat we vertrekken en de kou en natheid maken het niet prettig om stil te staan. Met een klein beetje beweging en wat springen wordt het lijf een klein beetje warm.

Hopelijk gaan we gauw starten. Rond 10.25 uur komt er beweging in de menigte. Mijn teamgenoten nog succes wensend, gaan we na een korte aanloop door het dorp beginnen aan de beklimming.

Ik verlies ze al snel uit het oog, en besluit op eigen tempo naar boven te fietsen. De sfeer is adembenemend door de supporters en de toejuichingen. De rillingen lopen over je rug en nu niet alleen van de kou. Niet alleen de sfeer neemt de adem weg, maar ook de eerste drie bochten van de alpe zijn adembenemend. Het stijgingspercentage in de eerste bochten ligt boven het gemiddelde van de berg. Voor me zie ik Monique naar boven klauteren en op dat moment neem ik het besluit om samen met haar naar boven te fietsen. Het zal voor mij vandaag bij die ene beklimming blijven. Zo erg zie ik op tegen nog een afdaling van die berg.

18 Bochten en vele mooie momenten later zijn Monique en ik aangekomen in Alpe d’Huez en de laatste honderden meters hoeft er niet meer geklommen te worden. De overpeinzing over de beklimming begint. Tijdens de beklimming voel ik me net een renner uit de Tour de France.

Ten minste als ik de beelden van de televisie van een touretappe zie.

Supporters aan beide kanten van de weg en voor iedere fietser of loper zijn er aanmoedigingen,

15 kilometer lang. Opgeven is inderdaad geen optie.

Met een voldaan en tevreden gevoel bereiken we de finish en genieten ten volle van de overwinning.

We hebben de berg bedwongen.

Achter de finish worden we bij de tent opgevangen door de teamleden van Wigo4higher1.

Zij gaan morgen aan de slag en zijn vandaag de gehele dag voor ons beschikbaar om ons te verzorgen. Dat is voor mij de betekenis van deze missie: Er zijn voor een ander!!!!

Na een kort rustmoment gaan Monique en ik terug naar het hotel om te douchen en vervolgens weer snel terug te keren naar de tent om de andere teamleden bij te staan na de finish.

Tussen 15.00 en 18.00 uur stromen druppelsgewijs de teamgenoten binnen. Ieder met een eigen persoonlijk verhaal en ieder met een eigen persoonlijk doel. Het is een fantastische dag.

De foto’s spreken wat dat betreft boekdelen. In totaal hebben we als team op die dag de alp 58 keer bedwongen.

Nadat de laatste fietsers zijn binnengekomen, gaan we met zijn allen terug naar het hotel voor nog een barbecue. Zoveel was er overgebleven van de vorige avond.

De verhalen en belevenissen over de dag worden uitgewisseld en volgens de cijfers zijn we ons streefbedrag van de € 100.000,00 gepasseerd. Wat een waanzinnig tijdstip om dat te bereiken.

Met een voldaan en tevreden gevoel ga ik slapen.

 

Donderdag 7 juni:

Om 2.55 uur gaat de wekker. Ik heb afgelopen nacht slecht geslapen vanwege alle belevenissen van de dag ervoor. Snel kleren aangeschoten en vervolgens op weg naar het ontbijt van Wigo4higher1 en Michel Adrichem. Ik zie daar dezelfde taferelen als een dag eerder bij mijn overige ploeggenoten. De een eet veel en de ander krijgt geen hap door de keel vanwege de zenuwen.

Rond 3.30 uur vertrekken de fietsers naar beneden alwaar om 04.30 de start zal zijn. Onder toeziend oog van mijzelf en Ron Blaauw, kwam net terug uit het centrum, en de fietsers nog veel succes toewensend vertrekken ze naar beneden. De verlichting is bij iedereen in orde. Snel terug naar bed, want om 4.50 uur gaat de wekker weer. Samen met Henk ga ik dan kaarsen in bocht 1 neerzetten. Peter Budel heeft de vorige middag gevraagd of we dat wilden doen. Het is niet echt donker meer, en net voorbij het hotel komen we de eerste fietsers al tegen. Binnen een uur zijn ze naar boven gereden.

Aangekomen in bocht 1 gaat Henk direct aan de slag met het neerzetten en aansteken van de kaarsjes. Ik heb mijn fotocamera meegenomen en leg een en ander vast op de gevoelige plaat.

Na een tijdje gaat Henk weer terug naar het hotel en ik blijf in bocht 1 staan om foto’s van de renners te maken. Na een tijdje komt Anne langs. Gevolgd door Cor, Rene, Michel, Jan, Helmert, Peter, Henrik en Hennie. Het lukt me om ze gedurende de dag op de gevoelige plaat vast te leggen. Dit geldt niet voor Henrik en Rene, maar gelukkig is dat bij de finish wel gelukt.

Bocht 1 is een haakse binnenbocht. Ik kan ze dus aan de ene kant zien aankomen en vervolgens aan de andere kant fotograferen. De camera op de sportstand gezet, zodat er 6 plaatjes per seconde uitrollen. Een grappig gezicht als je de foto’s bekijkt.

Na twee uurtjes wordt ik vergezeld door een trommelaarster van DHL. Zij zweept de fietsers en lopers op met een ritmisch gedrum. Voor de ene fietser ligt het tempo te laag, voor de andere te hoog.

Ik was zo druk in de weer dat ik helemaal de tijd vergat. Ik moest ook nog aan de finish helpen.

Rond 11.30 uur begeef ik me richting finish. De weg na bocht gaat omhoog en eindigt in het dorp.

De weg daar naartoe is een waar feestfestijn. Supporters schreeuwen de fietsers en lopers omhoog. Niemand die het in het hoofd haalt om hier even uit te rusten. Met de laatste krachten slepen fietsers en lopers zich een weg omhoog door de erehaag aan beide kanten van de weg. De rillingen lopen over mijn rug en het kippenvel staat hoog op mijn armen. Bij de finishtent aangekomen zie ik dat er gelukkig voldoende hulp is voor de fietsers. Ook hier is de sfeer geweldig, zoals volgens mij overal op het parcours. Het lukt uiteindelijk 3 fietsers om die dag 6 keer naar boven te gaan, Anne Leguit, Cor den Boer en Michel Adrichem. In totaal gaan de fietsers de tweede dag 38 keer omhoog.

Vanwege de weersomstandigheden een gigantische prestatie. Boven op de berg is het aangenaam met 25 graden, maar onderin het dorp is het met 35 graden een echte hel. Na de afdaling kom je terecht in een werkende föhn, hoor ik een van de deelnemers zeggen. Het blijkt ook nog eens dat het waterpunt verlegd is van bocht 7 naar bocht 4. Het water was op en moest dus van bovenop de berg bevoorraad worden. Dat scheelt een heel stuk die drie bochten, zowel van de ene als van de andere kant. Deze avond is er geen barbecue, maar wordt er gegeten bij de organisatie van alpe d’huzes.

Ik vraag me af hoe ze dat allemaal voor elkaar hebben krijgen met zoveel deelnemers. Hoe weet ik nog niet precies maar het eten was dik in orde en de vrijwilligers zorgen ervoor dat iedereen aan een schone tafel zat. We eten in twee groepen, want er zijn nog fietsers onderweg en ook hun verzorging gaat natuurlijk gewoon door. Rond 19.45 uur komen onze 2 laatste fietsers binnen en halen Hugo en Tom ook nog andere rijders binnen. Dat doen ze al de gehele dag, echte toppers op en naast de fiets.

Snel terug naar het hotel alwaar om 21.30 een borrel met elkaar genuttigd zal worden. Na een korte toespraak van Tom en Marten worden de vrijwilligers extra in het zonnetje gezet. Zonder deze mensen had de week er heel anders uitgezien, dus nogmaals bedankt voor jullie inzet.

Marten werd als non playing captain ook nog even in het zonnetje gezet voor niet alleen de activiteiten in deze week, maar ook voor zijn activiteiten in de voorliggende weken. Er wordt geproost op de geleverde prestatie en bij de bar wordt ook nog gezamenlijk het Alpe d’Huzeslied van Jan de Buck uit volle borst meegezongen. Rond 23.00 uur ga ik richting bed, want de afgelopen twee nachten hakken er toch in.

 

Vrijdag 8 juni:

Geslapen als een zonnetje, maar als ik wakker wordt ziet het weer er niet zo best uit. Volop bewolking en het ene moment vrij zicht en het volgende moment geen 5 meter zicht.

De eerste deelnemers vertrekken al vroeg na het ontbijt, dus dit is de laatste kans om gezamenlijk te ontbijten. De sfeer bij het ontbijt is toch anders dan in de voorgaande dagen.

Bij de mensen die nog niet naar huis gaan worden er plannen voor de dag gesmeed. De weergoden lijken roet in het eten te gaan gooien, want een waar noodweer breekt los. Hagelstenen vallen naar beneden en de wolken drijven het dorp binnen. Vijf minuten later breekt de zon echter weer door en lijkt het op te klaren. Het blijft wel droog maar de bewolking is nooit ver weg deze dag. Sommige gaan toch fietsen en anderen besluiten om te gaan lopen.

Ik ga samen met Monieke, Monique en Rob gezellig wandelen naar het liftstation achter ons op de berg. Voor de zekerheid water en koeken ingeslagen als proviand en de fotocamera in de rugzak.

Het ene plekje is nog mooier dan het andere plekje. Rob wordt gek van ons als we weer een stukje verder willen lopen in plaats van terug naar het hotel. 5 Uur later na een schitterende wandeling boven Alpe d’Huez keren we terug in het hotel. De fietsers zijn dan allang terug, want die waren in de bewolking gereden en zagen bijna geen hand meer voor ogen. Ik ga even naar mijn hotelkamer om alvast wat spullen in te pakken en de fiets weer klaar te maken voor de terugreis.

Om 16.00 uur gaan we naar de tent om weer te dineren bij de organisatie van Alpe d’Huzes. Dit keer krijgen we kant en klaarmaaltijden, maar ook nu is er weer volop keus en is het eten uitstekend.

De laatste muntjes worden opgemaakt door het inkopen van bier, limonade en appeltaart. Met tegenzin gaan we ons naar ons hotel om de laatste spullen te pakken voor de terugreis.

Rond 19.30 is iedereen aanwezig in de bus en begint Ben aan de afdaling van de alpe d’huez. Hij wilde liever niet in het donker rijden, maar vanwege de laaghangende bewolking was er op sommige plekken eigenlijk wel weinig zicht. Maar Ben brengt ons veilig en wel beneden en zet in het dal vaart richting Grenoble alwaar we de rijksweg opgaan.

 

 

Zaterdag 9 juni:

De terugreis is een stuk aangenamer dan de heenreis en van files is er deze keer geen sprake.

Na een paar tussenstops bereiken we om 9.30 uur Utrecht Lunetten. Met tegenzin wordt er afscheid genomen van de teamgenoten. Ieder gaat weer zijn eigen weg. De een wat sneller dan de ander. Als ik als een na laatste de plek verlaat, staat Ed er nog alleen met de bus en de buschauffeur.

De overpeinzingen beginnen al onderweg naar huis. Het was een geweldige week, waarin is gebleken dat als je allemaal voor hetzelfde doel gaat, er heel veel mogelijk is.

Laten we er voor zorgen dat deze positieve energie niet in de beslommeringen van alle dag weer verdwijnt. Nogmaals wil ik alle deelnemers bedanken voor een unieke gebeurtenis in mijn leven.

Ik hoop dat we elkaar in ieder geval volgend jaar weer tegenkomen in Alpe d’Huez, maar ik hoop ook dat ik niet zo lang hoef te wachten op het gezelschap van al die prachtige mensen.

 

 

 

Ton van der Steen.

 


Foto’s:

 

Lennie Nijenhuis:

https://picasaweb.google.com/105233604517924819704/AlpeDHuZes2012Wigo4higher?authuser=0&authkey=Gv1sRgCPrHg5-yxf35tAE&feat=directlink

 

Anne Leguit:

https://picasaweb.google.com/110308457544831446099/AlpeDhuzes?authkey=Gv1sRgCOjL0OqZjcXl7gE&feat=email#

 

 

Hessel Westera:

https://www.dropbox.com/home/AD6%202012#!/home/AD6%202012

 

 

Rob Strijker:

https://picasaweb.google.com/Wielerfanrob/AlpDHuzes48Juni2012#

 

 

Ton van der Steen:

https://picasaweb.google.com/101177105246861117540/AlpeDHuzes2012#

 

 

Video:

http://mysports.tv/events/AU12/results.asp

 

Naam                                       Racenummer/ BIB:                              

Kees van Dongen:                                 1888                

Monique Krommenhoek:                        1889

Henk Visser:                                        1891                

Ton van der Steen:                                1892

Monieke Bouwens:                               1893                

Rob Strijker:                                         1894