Lieve sponsoren en belangstellende – door Casper van der Marel

Om te beginnen wil ik iedereen die mij, of eigenlijk via mij KWF Kankerbestrijding, gesponsord heeft ontzettend bedanken. De gedachte aan jullie is voor mij echt een stimulans geweest om op 6 juni het maximale uit mijzelf te halen.

Geen conditie, geen kracht, geen snelheid
Vanaf het moment dat mij, juli 2011, gevraagd is om mee te doen aan Alpe d´HuZes tot 6 juni is de voorbereiding perfect verlopen. Vier beklimmingen binnen 8 uur (op 7 juni hebben renners dubbel zoveel tijd om een prestatie neer te zetten) moest haalbaar zijn. Als extra stimulans, of stok achter de deur, heb ik voor het eerst in 15 jaar een wielerlicentie genomen en mijzelf gemeld bij De Coureur voor een trainingskoers. Het vertrekpunt was duidelijk; 98 kilo, geen conditie, geen kracht, geen snelheid en na een ronde hopeloos gelost. Bijna een jaar en vele duizenden kilometers verder lagen de kaarten er anders voor, in goede conditie, sterker, sneller en 18 kilo lichter vertrok ik 4 juni naar de Alpen. Die vier keer de berg op zou, door alle trainingsarbeid, relatief een makkie worden.

Topverkouden in bed
De dag voor het evenement heb ik nog even op de Alpe d´Huez de benen getest en alle puzzelstukjes leken inderdaad op het juiste moment in elkaar te vallen. Op mijn gemak was ik in 58 minuten de beruchte Alp opgereden, alleen vervelend dat ik aan de busreis een  kriebelhoestje had overgehouden. Helaas bleek er wat meer aan de hand dan een kuchje en de avond voor de start lag ik hoestend, snotterend en koortsig in bed, een topverkoudheid had zich plotseling aangediend.

De ochtend van 7 juni was verschrikkelijk, in de stromende regen afgedaald naar de voet van de klim alwaar ik nog drie kwartier moest wachten voordat ik mocht vertrekken. Ondertussen regende het gewoon door en was ik, totaal snipverkouden, aan het trillen en klappertanden.  Het bibberen werd zo hevig dat ik een soort dance macabre, zoals de skeletjes bij de Efteling, aan het uitvoeren was. Om kwart over tien mocht ik vertrekken en na twee beklimmingen was ik uitgeblust. Met twee thermodekens en een kopje koffie zat ik na de finish zo zielig als een dood vogeltje op een klapstoeltje.

Doorfietsen
Opgeven…….? Opgeven is geen optie! Het hotel staat boven op de Alp dus als ik nog één keer naar beneden zou gaan dan moest ik wel op één of andere manier een derde keer omhoog. Zo gedacht is zo gedaan en al snel begin ik toch aan de derde klim. Het gaat beroerd maar ik haal nog steeds mensen in, ook een jonge vader, net zoals ik. Alleen hij is geen vader meer, de foto en knuffelbeer van zijn mooie meisje rijden nog met hem mee. Ik duw hem een stukje, denk aan mijn eigen meiden, moet huilen en fiets door, doorfietsen tegen kanker, doorfietsen om misschien ooit eens iemand te redden.

Over de hekken heen
Dit is natuurlijk het moment dat ze in Amerikaanse films ineens twee keer zo hard de berg op kunnen fietsen maar zo werkt het in het echt niet. Ik rij nog steeds slecht maar ik rij wel en ik kom nog iets voor vier uur boven, ik heb tot vier uur om aan de laatste klim te mogen beginnen dus ik stort mij zonder pauze, als door de duivel op de hielen gezeten, naar beneden. Beneden aangekomen zijn de hekken al gesloten, te laat! Maar ik weet gewoon dat ik nog op tijd, vóór zes uur de top kan bereiken. Dan maar over de hekken heen en snel doorfietsen om de tussentijden bij bochten 16 en 7 te halen. Dat lukt maar vraag niet hoe, als ik de eerste tussentijd net haal moet ik toch echt even stoppen om iets te eten, daardoor haal ik sprintend nipt de tweede tussentijd en uiteindelijk kom ik 17:51 toch echt voor de vierde keer over de finish. Gehaald!

Lees meer op de actiepagina van Casper

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *